Çdo festival, me kalimin e viteve, fillon të marrë një formë që shkon përtej programit të tij. Bëhet një hapësirë kujtese, një ritëm i përsëritur që publiku e njeh dhe e pret, një mënyrë për të kuptuar se ku qëndrojmë si qytet në raport me artin.

Chopin Piano Fest Prishtina hyn në edicionin e tij të 16-të pikërisht me këtë ndjesi. Jo më si një iniciativë që duhet të dëshmojë veten çdo vit, por si një prani e qëndrueshme që ka ndërtuar një marrëdhënie të besueshme me publikun dhe me artistët që i janë bashkuar ndër vite.

Në këtë skenë janë takuar shumë botë. Artistë që vijnë nga tradita të ndryshme interpretimi, muzikantë të rinj që e provojnë veten përballë një publiku gjithnjë e më kërkues, dhe një audiencë që ka mësuar të dëgjojë ndryshe, më me vëmendje, më me durim. Kjo është ndoshta arritja më e rëndësishme e festivalit.

Në një qytet ku infrastruktura kulturore ende mbetet e brishtë, një festival i tillë është gjithmonë edhe një akt këmbënguljeje. Ai ekziston falë një bindjeje të vazhdueshme se muzika klasike nuk është luks, por nevojë, dhe se hapësira për të duhet të krijohet edhe kur kushtet nuk janë ideale.

Programi i këtij edicioni reflekton pikërisht këtë qasje. Një balancë mes emrave të afirmuar dhe zërave të rinj, duke ruajtur boshtin artistik që e ka përcaktuar festivalin që nga fillimi.

Ndërkohë, ky edicion vjen edhe me një ndjesi të kujdesshme shprese. Diskutimet për një sallë koncertale në Prishtinë nuk janë më vetëm ide të largëta. Nëse kjo bëhet realitet, ajo do të ndryshojë rrënjësisht mënyrën se si përjetohet muzika në këtë qytet.

Deri atëherë, festivali mbetet ajo që ka qenë gjithmonë: një vend takimi. Një hapësirë ku muzika krijon lidhje që zgjasin përtej një mbrëmjeje koncertale.

Mirënjohje për të gjithë ata që e bëjnë të mundur këtë vazhdimësi. Dhe mbi të gjitha, për publikun që vazhdon të jetë pjesë e saj.

VIVA LA MUSICA!

Presidentja e AKC,
Lejla Haxhiu Pula – Drejtoreshë artistike e Chopin PianoFEST-it